فرجام

شعر، ترانه و فکرهای مکتوب

Archive for مه 2012

مهمانیِ خداحافظی

with one comment

خواستم برای تو بنویسم سیروس. خواستم و نشد. نمی‌شود. ما باید لبخند بزنیم و مسخرگی کنیم و تو بروی و منتظر باشیم که زود بیایی. برای تو نمی‌نویسم. برای خداحافظی می‌نویسم و می‌شماریم تا بیایی. از هنوز … که نرفته‌ای.

شبیه خداحافظی نیست. شبیه خداحافظی نیستیم. یاد گرفته‌ایم دیگر که نباشیم. دست کم سعی می‌کنیم تا آن ثانیه‌های آخر از دست‌مان در نرود و بیشتر شبیه مهمانی باشیم تا شبیه خداحافظی. از این گوشه‌ی امنی که نشسته‌ام و سنگر گرفته‌ام میان مهمانی خداحافظی پرت می‌شوم و دور می‌شوم. برمی‌گردم به پیدا کردن این که از کجا شروع شد این دل کنده شدن‌ها در فرودگاه امام. پرت می‌شوم به خیلی دور. خیلی دورتر از روزهای فرودگاه امام.

از آن‌جا شروع شد که خیال کردم فرودگاه امام بود که سردرآورد به بلعیدن میزبان‌های مهمانی‌های خداحافظی. خیال کردم بچه‌تر بودیم و بزرگ‌تر شدیم که گیر کردیم به تور مهمانی‌های خداحافظی. همین شد شاید. همین شد که دستم به جستن کشیده شد به زخم‌های خیلی دور و کهنه‌ای که یادشان رفته بود رنگ خونِ تازه را. یادم افتاد دوباره روزهای فرودگاه مهرآباد را. ترمینالِ خارجی را. روزهایی که فرودگاه اتفاق بود و حادثه هنوز، نه روزمره و عادت. روزهای پناهندگی. روزهایی که ماشین‌ها می‌رفتند سمت اکباتان و می‌پیچیدند به چپ. پشت هم و آرام و غمگین می‌رفتند و می‌پیچیدند. به دنیای دور و غریبی به نام فرودگاه مهرآباد. که هیچ وقت نمی‌فهمیدی آن خیابان برگشت چطور ناگهان می‌پیچد و تو را ناگهان در میدان آزادی رها می‌کند. همه تا آخرین قدم که می‌شد رفت می‌آمدند. همه سرِراهی‌هایی را که دو دستی خیرکش می‌کردند لحظه‌ی آخر بار مسافر می‌کردند و هزار بار هم می‌گفتی به گوش کسی نمی‌رفت پرواز ترانزیت با اتوبوس لوان تور توفیر دارد. آواری از غصه می‌بارید هر کس و حواس هیچ کس نبود آن که دارد می‌رود ترس و دلهره‌اش کافی است تا آوار این همه آدم را هم دیگر نبرد یک تنه. همه گریه می‌کردند. انگار خاکسپاری است. اما خاک مسافر که مثل خاک مرده نیست. می‌گویند خاک مرده سرد است. وقتی رویت نشست آرام می‌گیری. پس خاک مسافر باید گرم باشد. وقتی پرید و رویت نشست تازه آتشت می‌زند. گریه کردن از بستن چمدان شروع می‌شد و به این زودی‌ها آرام نمی‌گرفت.

یادم آمد خداحافظی‌هایی که اصلن فرودگاه نداشت را. که مسافرَت، با چمدان بسته و خاطر آشفته و چشم‌های نگران می‌رفت. خبری از مهمانی نبود. حتی خبری از خداحافظی. همین بود که اگر نشد برمی‌گردم و اگر شد نامه می‌دهم. دلت نمی‌گرفت از این که رفت. دلت پاره می‌شد که کجاست؟ که رسید یا نه؟ مسافر می‌بایست چمدانش کوچک می‌بود. لباسش گرم و طاقتش زیاد. همه اتراق می‌کردند در خانه‌ای که تلفن داشت. تا روزی که زنگ می‌خورد و صدای خش دار و دور تلفن سکه‌ای شهر مرزی خبر می‌داد دلهره تازه شروع شده. و بعدِ یک ماه، نامه‌رسانی که خوش‌خبر ترین پیک عالم بود پاکتِ با تمبر خارجی را می‌رساند و تو خیالت که راحت می‌شد از مسافرت، آرام نمی‌گرفتی تا توی کاسه‌ی آب تمبر خارجی را از کاغذ جدا کنی و اضافه کنی به آلبوم تمبر مسافری که رفته بود و این شده بود امانتش پیش تو.

ما سی سال است خداحافظی می‌کنیم. خداحافظی‌های تلخ و کش‌داری که همه به غبار و مه ختم می‌شوند. همیشه جمله‌ی آخرمان زیر گوش هم این بوده که زود برگرد! که زود برمی‌گردم! همیشه قرار است برگردند، برگردیم. حرف محال‌ترین برگشتنی‌های‌مان هم همین است که وقتی برگشتیم چه می‌کنیم. سی سال گذشته و یاد گرفته‌ایم عزای ترک کردن را به مهمانی خداحافظی بدل کنیم. غصه‌های هم را قیچی کنیم. بزرگ‌ترهای هنوز بی‌قرارمان را آرام کنیم. بساط‌مان را از فرودگاه به خانه بیاوریم. همه‌ی فشار دل‌تنگی‌های‌مان را دسته‌جمعی لحظه‌ی آخر نچپانیم در چمدان مسافری که دارد می‌پیچد به پله‌های لعنتی فرودگاه امام. عادت کنیم به این که تکه‎‌های همیشه ناقص تصویری شده‌ایم که هیچ وقت کامل نمی‌شود. تصویرهایی که همیشه تکه‌های کنده شده‌ای دارد که نیستند. چه این طرف، چه آن طرف. همه یاد گرفته‌ایم بغض‌مان را قایم کنیم پشت لودگی. عین آدم‌هایی شده‌ایم جامانده بعد زلزله. گریه نکردن‌مان مال این است که گم کرده‌ایم عزای کدام عزیزمان را بگیریم. عادت نکرده‌ایم! هیچ وقت خیال نکن آدم به از دست دادن عزیزانش عادت کند! آدم باید یا آدم نباشد یا عزیز داشتن را نفهمد که عادت کند. آدم فقط یاد می‌گیرد چطور تحمل کند.

این همه سال و سرمایه و توان و آن همه شعار هفته و قلک پلاستیکی نارنجک و ماشین گشت سبز و مشت‌های گره کرده و سختی و مضیقه و داغ و ترس و اضطراب قرار بود چیزهای دیگری یاد ما بدهد. قرار نبود؟ قرار نبود تنها یاد گرفتنی ما از مُلک داری شما فقط مهمانی خداحافظی باشد. قرار بود؟ نمی‌ترسید اگر آن روز واپسین که ما را این همه از آن ترساندید اگر باشد و بیاید، فقط جواب این همه آه و اشک رو به آسمان در مهمانی‌های خداحافظی را چطور قرار است بدهید؟ جواب غم مادر و پدر و برادر و خواهر و رفیق را؟ جواب این همه عاشق را؟ نمی‌خواهید این بازی را تمام کنید؟ سلام به دنیا نمی‌شود راهی داشته باشد جز مهمانی خداحافظیِ شما؟

عنوان نوشته نام کتابی از میلان کوندرا است

Advertisements

Written by فرجام

مه 26, 2012 at 10:18 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

در حیاطِ کوچکِ پاییز، در زندان

with 3 comments

ایستاده روبرویم. یک دستش را بالا آورده یعنی که دست بدهیم. با چشم‌های قهوه‌ای براق و هشیارش نگاه می‌کند و پلک نمی‌زند. گوشهایش را بالا نگه داشته و دمش را تکان می‌دهد که بفهمم حواسش هست و یادش هست. لاغر و تکیده شده و جابجا تنش جای زخم دارد. بعد از یک سال برگشته. او سگی است که روزها و شب‌های زیادی در این کارخانه‌ی میانِ بیابان با من سر کرده. سگِ من نیست. نمی‌تواند مالِ من باشد. مالِ خودش است. اسم هم ندارد. لازم نشده به کسی معرفی‌اش کنم. سوت که می‌زنم هر کجا باشد می‌شنود و می‌آید و پارس که می‌کند می‌فهمم چه می‌خواهد. اسم دیگر برای چه؟

دوستان خوبی برای هم بودیم. من او را از چند ماه طناب پیچ رها کردم. غذا و قلاده و سقفش را جور کردم. او مرا از تنهایی درآورد و از خشونتی که درونم را غارت می‌کرد. با هم رفاقت کردیم. دور دیوارها را با هم می‌دویدیم. یاد گرفته بود و یاد گرفته بودم نوازشش کنم. یاد گرفته‌ بود و یاد گرفته بودم یک دست را بالا بیاوریم یعنی که دست بدهیم. یاد گرفته بودیم هم را صدا کنیم و بشنویم. چیزهایی بود از ما که هیچ کس غیر از خودمان نمی‌دانست، نمی‌داند. حواس‌مان به هم بود. به حال هم و غصه‌های هم. سرنوشت هم را کاری نمیشد بکنیم. همین قدر بود که حواس‌مان به هم باشد. همین، خیلی بود. ما هر دو زندانی بودیم و این را فهمیده بودیم و به هم فهمانده بودیم.

زندگی خیلی وقت‌ها بدون این که به ظاهرش بیاید می‌شود زندان. می‌شود مجبور شدن به جایی و کاری و چیزی. گاهی طناب و بند دارد و گاهی توجیه و پند. خودت را به بهایی می‌فروشی یا بهانه‌ای. ما هر دو پابند بودیم در جایی که از ما چیزی می‌خواست و به ما چیزی می‌داد. چیزی را زندگی می‌کردیم که زندگی ما نبود، دل‌خواه‌مان نبود. ما هر دو می‌دیدیم و می‌دانستیم که درها گاهی باز می‌شوند و می‌شود بیرون رفت. من می‌رفتم و برمی‌گشتم. او هم گاهی می‌رفت و برمی‌گشت. ما برمی‌گشتیم و خودمان را باز پابند می‌کردیم و یواشکی نگاهمان را از هم می‌دزدیدیم و نگران هم را می‌پاییدیم. ما هر دو می‌دانستیم این برگشتن یعنی از بیرون زندان بیشتر می‌ترسیم. ما گیر کرده بودیم میانِ چیزهایی که از دست داده بودیم و چیزهایی که می‌ترسیدیم از دست بدهیم.

سال پیش یک روز گم شد. گفتند فرار کرد. من باورم نشد. بارها در را باز کرده بودم که فرار کند. فرار نمی‌کرد. اگر می‌رفت هم برمی‌گشت. وقتی برمی‌گشت یک جوری نگاهش می‌کردم که خودش می‌فهمید یعنی چه. همان جور که وقت‌هایی که من برمی‌گشتم او نگاهم می‌کرد. باور کرده بودم فرار نمی‌کند. فکر می‌کردم مرده. رفته زیر ماشین. گیر کرده. جایی زندانش کرده‌اند. کسی برده و فروخته‌اش. ناراحت نبودم. حتی وقت‌هایی که ناخودآگاه استخوان‌های غذا را کنار می‌گذاشتم و یادم می‌آمد که نیست. حتی وقت‌هایی که به عادت پایم می‌رفت طرف لانه‌ی خالی‌اش. فکر می‌کردم او دل رفتن را پیدا کرد آخر و من هنوز نه. دلم برایش تنگ شده بود؟ تا چند لحظه‌ی پیش جوابم این بود که نمی‌دانم. حالا که روبرویم ایستاده با آن یک دستش که بالا آورده یعنی که دست بدهیم بدجور فهمیده‌ام که بله! بدجور دلم برایش تنگ شده بود.

نمی‌فهمم برگشته که چه. که وفا و معرفتش را ثابت کند؟ معرفت و وفا که ثابت کرن ندارد. معرفت یا هست یا نیست. وفا را باید فهمید. شاید زندان بیرون زندان سخت‌تری است. زخم‌ها و رنجوریش این طور می‌گوید. اما می‌ترسم این زخم و تکیدگی چیز تازه‌ای نباشد و من تازه می‌بینمش. شاید زندانش کرده بودند و فرار کرده؟ خوب این‌جا هم که همین بود برایش. شاید دلش تنگ شده و برگشته. اگر این باشد باید ذوق کنم یا خجالت بکشم؟ اما یک چیزی هست. یک چیزی توی نگاهش هست. انگار چشم‌های او هم دنبال چیزی می‌گردد در من. دنبال سوال‌هایی مثل همین. انگار خیره نگاهم می‌کند که چرا مانده‌ای؟ چرا دنبالم نیامدی؟ چرا گذاشتی بروم؟..

آدم گاهی گم می‌کند کجا زندان است و کجا نیست. گاهی در را هم که پیدا می‌کنی، دیگر نمی‌فهمی بیرون کدام ور است و داخل کدام ور. زندان گاهی بندی است که به دلت بسته. زندان گاهی بزرگ است. آن قدر بزرگ که هر دری را می‌بلعد و هر راه فراری را. زندان گاهی یعنی زندگی. گاهی آدم به زندان عادت می‌کند. گاهی آزادی یعنی همین که انفرادیت تمام شود. گاهی آزادی یعنی همین دیدن یک هم‌بند قدیمی.

  • عنوان نوشته نام دفتر شعری از مهدی اخوان ثالث


 

Written by فرجام

مه 19, 2012 at 10:16 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

سیمای زنی در دوردست

with 3 comments

یک تقویم جیبی آبی باریک سال 52 دارد. با خودکار آبی روزهای مهم را نشان کرده. مرخصی‌ها. شیفت‌های کاری. اولین لگد. اولین درد. روزی که قرار است بیاید. روزی که آمد. اولین معاینه. اولین تزریق. اولین دندان … چیزی که هیچ جایش ننوشته و همه جایش داد می‌زند این است که او چه قدر در سال 52 تنهاست. تقویم جیبی آبی باریک شاهد است که او آن روزها تنها کسی است که می‌خواهد من بیایم و بمانم. تقویم جیبی آبی باریک شاهد تنهاییِ این تنها کس است. او تصمیم گرفت من بیایم و بمانم و پای این تصمیم ماند و جنگید و کوتاه نیامد…

تقویم کوچک جیبی آبی باریک را یک بار بیشتر ندیده‌ام. یکی از آن تک روزهایی که با هم جنگ و دعوا و قهر نداشتیم و شد که حرف بزنیم. هر چه سعی کردم بخندم و دلقک بازی دربیاورم نشد. از آن لحظه‌ها شد که جای غر زدن و ایراد گرفتن بغض می‌گیردش و چشم‌های سبز خسته‌اش خیس می‌شود و حرف زدن فراموشش می‌شود…

زندگی گاهی سخت است. برای بعضی آدم‌ها همیشه سخت است. این را من می‌فهمم. زندگی برای من هم همیشه سخت است. اما برای بعضی همیشه سخت و تلخ است. این را او فهمیده. بدون این که خواسته باشد یا انتخاب کند. سخت و تلخ شدن خودش هم حکمن مال همین است. انگار همیشه منتظر جنگ است. انگار همیشه قرار است چیزی یا کسی از دست برود…

سالها گذشته و ما چیزهایی یاد گرفته‌ایم با هم. یاد گرفته‌ایم مال همیم اما شبیه هم نه. یاد گرفته‌ایم دل‌مان برای هم می‌رود اما مغزمان مثل هم کار نمی‌کند. به جای جنگ و دعوا و روزگار هم را سیاه کردن، یاد گرفته‌ایم به دوست داشتن هم فکر کنیم. خیلی وقت‌ها وسط حرفی که می‌رود صداهای‌مان بلند شود و کار بیخ پیدا کند، طبق قرار نانوشته‌ای حرف را می‌خوریم و خداحافظی می‌کنیم یا حرف دیگری پیش می‌کشیم. خیلی وقت است هی یاد خودم می‌آورم زبان تلخی دارد و دلِ پاکی. و این پاکی از آن تلخی بسیار عزیزتر و بزرگ‌تر است…

او یک عمر سختی کشیدن است. مهربان‌ترین تلخ زبان و تلخ زبان‌ترین مهربان دنیاست. او دل‌نازک دل‌شکسته است. من فرزند ناخواسته‌ای بودم که زمان برد تا خواسته و دوست داشته شدم. او اولین کسی است که پای من و بودن و ماندنم ایستاد و جنگید. او تنها کسی است در این دنیا که همیشه مرا خواسته، از اولین روز آن تقویم جیبی آبی باریک سال 52، که من در میانه‌ی خزانش آمدم.

او … مادرِ من است.

عنوان این نوشته نام فیلمی است از علی مصفا

Written by فرجام

مه 15, 2012 at 9:54 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

اگر رفیقِ شفیقی

leave a comment »

روی پوست و پوسته‌ی هیچ رفاقتی که پاگرفته و پا‌می‌گیرد را، حتی اگر بگردی پیدا نمی‌کنی نوشته باشد تاریخ مصرف، تاریخ انقضاء. آن‌ها که آلبومی یا دفتری برای ورق زدن دارند یا روزهای دور شده‌ای برای یاد کردن اما می‌دانند که رفاقت از دست رفتنی است، حتی اگر از بین نرفتنی باشد. برگ‌های دفتر زندگی پر می‌شود از چهره‌هایی که بوده‌اند و رفیق بوده‌اند و نفس به نفس راهی با ما آمده‌اند و امروز کنار هم نیستیم. به دلیل و بی‌دلیل. بهانه‌ی با هم بودن دوره‌اش می‌گذرد، دلیل با هم بودن کم یا گم می‌شود. جا به جا می‌شوی یا جابه‌جایت می‌کنند. خسته‌ می‌شوی از آدم‌ها و آدم‌ها خسته می‌شوند از تو…

بر که می‌گردی پشتت پر است از چهره‌ی رفیق‌ها. آن‌ها که هر چه می‌کنی نامشان را به یاد نمی‌آوری. آن‌ها که هر چه می‌کنی تا نامشان را به یاد نیاوری. آن‌ها که دلت لک زده برای دیدن‌شان. آن‌ها که خشمگین می‌شوی از یادکردن‌شان. آن‌ها که غمگین می‌شوی. آن‌ها که لبخند می‌زنی. آن‌ها که فقط اشک می‌ریزی با یادشان. به این جای زندگی اگر رسیده باشی حتمن فهمیده‌ای رفاقت چیزی است که از دست می‌رود مگر آن که خلافش ثابت شود. رفاقت داشته‌ی شیرینی است که داشتنتش سخت است. رفاقت گیاه کم طاقتی است زیر باران بلای زندگی. که اگر تنه بگیرد و سربلند کند، سپرت می‌شود زیر همان باران بلا.

یک جایی هست که تن داده‌ای به سایه‌ی امن رفاقتِ بی‌مرگی و طعم داشتنتش را مزمزه می‌کنی و غم دنیا هم که ببارد غم به دلت راه نمی‌دهی. دلت گرم است که رفیق داری. دست اما که می‌کشی به تنه‌ی ستبرش، یادت می‌آید آن که این تنه را تناور کرده فقط تو نبوده‌ای و گاهی حتی تو نبوده‌ای. یادت می‌آید رفیقی بوده که پای این رفاقت نشسته و کشیده و مانده و آن رفیق تو نبوده‌ای. این را می‌توانی بگذاری به حساب بزرگی خودت، یا بزرگواری رفیقت. گرچه بزرگترین، همین رفاقت است که ریشه کرده.

همیشه رفاقت‌هایی هست که هیچ دوری و پیری و تغییر و تغیری حریف‌شان نیست. همیشه رفیق‌هایی هستند که رفاقت را می‌پایند و دل‌گیر و دل‌زده و دل‌مرده نمی‌شوند. دست تو را در باد و باران و تاریکی رها نمی‌کنند. همیشه رفیق‌هایی هستند که تا آخر هستند. هر چقدر که تو خوب باشی یا خوب نباشی. پای این رفاقت‌های پایدار و سربلند که آغوش نبسته‌اند هیچ وقت به پاییدنت، فقط می‌شود سرخم کرد و سکوت کرد.

من، اگر مانده‌ام و به باد نرفته‌ام، یکی مال همین است که دستم را رفاقتی گرفته و رها نکرده که بیش از آن که لایقش باشم سایه‌ام بوده. افسوسی نیست که دو دست بیشتر ندارم. همین کافی است. من خیال می‌کنم راه اندازه کردن رفاقت‌ها شمردن‌شان نیست. وزن کردن‌شان است و تکان دادن‌‌شان. این نوشتن سپاس کوچکی است از رفاقت‌هایی که پای من مانده‌اند و پاییدنم. سپاسی بسیار کوچک در برابر بزرگی‌ای که برای من کرده‌اند. سپاس از دو همیشه رفیقِ بهاریِ سرسخت در رفاقت که من هیچ وقت آن قدر رفیق خوب و مفیدی برای‌شان نبوده‌ام.

ممنون


Written by فرجام

مه 8, 2012 at 10:16 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

دلقک

with 3 comments

بعضی کلمه‌ها بار خودشان را به دوش می‌کشند. رقاص! مطرب! دلقک! جرم‌شان شادی آفرینی است. به جرم شادی آفرینی هر وقت پای چزاندن و سوزاندن باشد با همین‌ کلمه‌ها می‌شود نیش زد به صاحبانش. آن که شادی می‌سازد موجود فرودست‌تری است در ذهن آن که شاد شده. لااقل موجود دم دست‌تری است برایش. آن که اشک می‌آفریند همیشه اما بالا دست‌تر است. همیشه به شکلی به آسمان‌ها وصل است. آن که اشک می‌سازد همیشه مقدس است و آن که خنده می‌آورد همیشه مقدس نیست. یک دلیلش این است که آن خودش می‌خواهد و این خودش نمی‌خواهد. یک دلیلش هم این است که اشک دردهایت را به بازی می‌گیرد و خنده ارزش‌ها و تعریف‌هایت را.

غمی هست که از خنده می‌آید. از خنداندن. خندیدن کار سختی نیست. هر کسی هر چه نابازیگر هم که باشد خندیدن را بهتر از گریه می‌تواند. باور نداری؟ هر دو را امتحان کن! خندیدن از هر کس بر‌می‌آید، حتی آن‌ها که از خودشان دریغ می‌کنند. خنده خنده می‌آورد. اما گریه بهانه ‌می‌خواهد. گریه حال و فضا می‌خواهد. همین است شاید که خنده را دم دستی و گریه را مقدس می‌کند.

خنداندن اما کار سختی است. آدم‌ها هزار بار با هر غم کهنه و تکراری ‌شان اشک می‌ریزند. اما به هر چیزی نمی‌خندند و اگر بخندند، سه بار نمی‌خندند. مرزهای گریه‌ی آدم‌ها معلوم است و هیچ وقت تغییر نمی‌کند و هیچ وقت خسته و فرسوده‌ نمی‌شود. مرزهای خنده اما تا لحظه‌ی خندیدن پیدا نیست. وقتی پیدا شد هم زیاد تکرار نمی‌شود. تو چند بار با یک غم تکراریت می‌توانی اشک بریزی؟ و چند بار به یک شوخی تکراری می‌توانی بخندی؟

آن که می‌خنداند باید باوری را بلرزاند. نمی‌شود خنده بسازی و به کسی بر نخورد. یاد میگیری به کسی بربخورد که دور و برت نیست یا مخاطبت. یاد می‌گیری به کسی نیش بزنی که زور و توان ندارد. یاد می‌گیری به خودت نیش بزنی. یعنی همان لودگی. همان مسخرگی که می‌گویند. آدم‌ها گریه که می‌کنند تمام است. کمتر فکر می‌کنند به دلیل و فایده‌ی آن گریه. سبک می‌شوند و همین بس است. اما بارها و بارها پیش می‌آید آن‌ها که از خنده کبود شده‌اند، نفس‌شان که جا آمد یاد نقادی بیافتند و بیهوده و ناپسند بودن آن چه این خنده ساخته. اشک مردم را که در‌بیاوری هم تیرت به هدف خورده و هم سوراخ دعا را پیدا کرده‌ای. خنده مردم که تمام شد اما هم راهی از خندیدن را صرف کرده‌ای و دیگر نداری و هم تازه اول عشق است که چه کرده‌ای و چرا.

اگر تلاش کسی که به جستجوی خنده‌ی شما آمده قبیح است، سخیف است، مبتذل است یا هر چه، فقط کافی است نخندید. او جزایی بدتر از این نخواهد داشت. اما اگر توانست لبخند شما را بیرون بکشد بی انصافی نکنید. او چیزی در شما را نشان خودتان داده. اگر زشت و قبیح و مبتذل است حتی.

خنده آزمون و خطاست و گریه آزموده را آزمودن. خنده گشتن در سرزمین عجایب است و گریه زدن به صحرای کربلا. آن که رگ‌های نهفته‌ی خنده را در شما می‌کاود و جاری می‌کند، شک نکنید رگ‌های برآمده و همیشه حاضر غم‌تان را خوب‌تر می‌بیند و می‌شناسد. ببینید لطفن که او کار سخت‌تر را انتخاب کرده. کار شریف‌تر را. خدایگان غم بسیارند و پیامبران شادی اندک. لطفن شادی آفرین را تکفیر و لگد مال نکنید. خاصه بعد از شادخواری. این انصاف نیست.

امضا: دلقک ترسیده‌ای که این صفحه سیاه و ساده را به روضه خوانی علم کرده.

Written by فرجام

مه 1, 2012 at 11:27 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: