فرجام

شعر، ترانه و فکرهای مکتوب

Archive for سپتامبر 2011

نامه به کودکی که هرگز بزرگ نشد

with 2 comments

سلام دخترک!

تو هم قرار شده بروی. به همین زودی‌ها. همان قصه‌ی پرتکرار این روزها که روزنه‌ای باز می‌شود و تو را پر می‌دهند و تو می‌پری. مثل همه‌ی بچه‌های این خاک. و تو همیشه قرار است زود برگردی. قرار شد قرار بگذاریم با هم. مثل روزهای خیلی دور که تو خیلی کوچک بودی و من خیلی جوان. قرار شد این روزهای کمِ مانده را ماندگارتر رد کنیم. هنوز نکرده‌ایم.

تکراری است گفتن از روزهایی که رفت. کم نگفته‌ایم و زیاد شنیده‌ای. از این که به خانه‌ای آمدی که تشنه‌ی نوزاد دختری بود که تو شدی. از این که کودکی‌ت در آغوش من گذشت. این که شوق اولین‌های زندگی‌ت مال من شد. اولین دندان. اولین کلام. اولین گام. خواهر کوچک، همیشه همه‌ی دنیای برادر بزرگتر می‌شود. نمی‌خواهم قصه‌های تلخ را دوباره بشکافم و تازه کنم. که چه شد از دستم رفتی. چه شد از آغوشت ماندم. چه شد که نماندم آن برادر بزرگتری که دنیایم را پر کنی و در دنیایت جا بگیرم. نمی‌گویم دیگر. دیوارها همیشه بهانه‌ای برای سبز شدن میان آدم‌ها دارند. چرا آدم‌ها و لحظه‌ها را بهانه کنیم؟ قصه همین است که من از تو ماندم. که تو دنیای من بودی و روزی من به راه خودم برده شدم، بدون تو. من بودم و تو بودی بعد از آن و دیگر آن دنیای میان‌مان نماند و تو کوچکتر از آن بودی که بخواهد تقصیر من نباشد. امروز تو بهتر می‌دانی آدم‌ها گاهی نمی‌روند. گاهی برده می‌شوند با روزگار.

می‌خواهم رازی بگویم برایت. این که چرا این همه جا کرده بودی در دلم. این که چه آمد بر سر من با آمدن‌ت و با نبودن‌ت. تو اولین صدا از سرزمینی بودی که لمسش می‌کردم و نمیشناختمش. تو معنی آن دل‌آشوبی غریبی شدی که در من بیداد می‌کرد. تو خود عشق بودی بچه جان. اولین‌ش. در روزهایی که کسی عشق نمی‌شناخت و نمی‌داد و یاد نمی‌داد. من با آمدن‌ت به خانه‌ی کودکی عشق را فهمیدم و با رفتنم پی عشق و جا گذاشتن‌ت در خانه‌ی کودکی اولین شکست را چشیدم. شکست معلم بزرگی است، راست می‌گویند. اما درسی که با شکست یاد گرفته‌ای ته مزه‌ی تلخی دارد که از درس بیشتر یادت می‌ماند همیشه. گاهی به تلخی‌ش نمی‌ارزد و این را به تو نمی‌گویند. تو، خواهرک کوچک من، اولین مزه‌ی عشق شدی و پیش از آن که به میوه‌ای برسم تبر نشست، یا نمی‌دانم، شاید نشاندم به تن داشتن‌ت و دور شدم. بر که می‌گردم به مرور جای پای خودم، می‌فهمم نبودنت به کجاها کشاندم و از کجاها گذاشتم. کسی نفهمید، حتی خودم که جای خالی تو با دنیایی پر نمی‌شود. نشد بفهمی حجم این دل‌باختن را. وقتی که بودم وقت قدم برداشتن و کلمه فهمیدنت بود و راه که افتادی دیگر یا نفهمیدم یا نخواستم یا نتوانستم که بگویم‌ت. گاهی عشق جان می‌‌دهد و گاهی جان می‌کند. این که جان بکند بد است. نه به این بدی اما که عمری بگذراند با جان کندن. دوست داشتن تو موجود زخمی دردناکی شد که به درد هیچ کس نخورد. حتی به درد درس گرفتن. و نمی‌دانم اگر تو را داده بودم و خودم را پیدا نکرده بودم چه می‌شد.

حالا زیر و بالای زندگی من از نفس افتاده و وقت پرده‌ی تازه‌ای است. وقت برده شدن توست با بازی روزگار. می‌روی که بیشتر بدانی و بهتر زندگی کنی و من خوش‌حالم. من درخت بخشنده‌ی تو نشدم. فقط دوستت دارم و خوش‌حالم. با هم می‌رویم و این روزهای مانده‌ی مهر را ماندگار می‌کنیم. می‌رویم دنبال رد پای خودمان در پیاده‌روهای پارک لاله که تو با دست پر از خوراکی خندان می‌دویدی و من با عشق و هراس پی‌ات. و نمی‌دانی عمری است چشم من می‌دود پی آن دخترکِ سبزه‌روی شیطان و نوپا و دستم نمی‌رسد. می‌دانی که بزرگترها بزرگ شدن بچه‌ها را هیچ وقت یاد نمی‌گیرند. گمان کنم دیگر نه تو پای دویدن داشته باشی نه من نای دویدن. حالا فقط من نیستم که قصه می‌گویم از بچگی‌های خودم روی همین تاب و همان سرسره. می‌رویم و روزهای مانده‌ی مهر را ماندگار می‌کنیم تا وقتی می‌روی، شاید دستت پرتر باشد، بدون اضافه بار.

این‌ها که نوشتم حقش این بود حرف‌های درِگوشی من باشد و تو و حقش این بود فقط مال تو باشد. این‌جا نوشتم چون گمانم حرف من نیست به تو فقط. حرف نسلی است به نسل دیگری. شاید به درد برادر بزرگتر و خواهر کوچکی خورد. یا شاید به درد برادر و مادر فردایی. اگر تلنگری شد حتی به یک نفر، شاید حساب مرا با روزگار بی حساب کرد. تو حتماً می دانی، نباختن همان یک عشق به کل روزگار می‌ارزد. دوستت دارم خواهرکِ کوچکِ دانا و کوشا. خوب باش و شاد و سبز. باش و بمان تا شاید روزگار برگردد و تو برگردی. تو نه… شما برگردید.

Advertisements

Written by فرجام

سپتامبر 25, 2011 at 11:35 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

اگر نیک نشیند

with 4 comments

آدم‌ها به تاس می‌مانند. وقتی بر می‌خورند به هم و می‌نشینند کنار هم. برهای مختلف دارند. برهایی که عدد نیست که کم باشد یا زیاد. شکل است. شکل‌هایی که مثل هم نیست. این می‌شود که آدمی که تو می‌شناسی همان نیست که دیگری می‌فهمد. همان است اما همان نیست. آدمی را که می‌شناسی و ناگهان می‌فهمی آدم دیگری است. انگار می‌کنی آدم دیگری شده یا خطا کرده‌ای در فهمیدنش. فکر نمی‌کنی همان آدم است از بر دیگری که ندیده بودی. آدمها که می‌گردند دنبال نیمه‌ی گمشده و عشق پیدا نشده‌شان انگار این را نمی‌دانند. تاس‌شان را می‌ریزند و می‌نشینند کنار هم و اگر جفت ننشست رها می کنند. آدم‌ها نمی‌گردند دنبال برهای مثل هم‌شان. وقت نمی‌دهند به دوباره تاس ریختن و دوباره آزمودن. در و تخته‌شان اگر همان تاس اول به هم جور نشد در را به تخته می کوبند و بازی را به هم می‌زنند. بدتر از آن اگر تاس‌شان جفت آمد و باز ریختند و تکرار شد دل‌شان را می‌زند و حوصله‌شان را می‌برد … آدم‌ها قدر جفت آوردن و جفت پیدا کردن را خیلی وقت‌ها نمی‌دانند. وقتی تاس‌شان نشست کنار هم، چه تاق، چه جفت، یادشان می‌رود بگردند دور هم و برهای دیگر هم را هم ببینند و بفهند، تا آدمی را بشناسند جای این که دمی را دریابند. آدم‌ها فراموش می‌کنند وقتی جفت‌شان پیدا نمی‌شود، کنار همه‌ی غمبرک زدن‌ها و حسرت کشیدن‌ها، یک براندازی هم به خودشان بکنند که چه نشسته تاس‌شان که جفتش درنمی‌آید و از در نمی‌آید. فراموش می‌کنند شاید تاس خودشان کج نشسته یا از بّرِ بد و پاک شده و نفهمیدنی نشسته میان رابطه. آدم‌ها یادشان می‌رود می‌توانند تاس خودشان را دوباره بریزند تا شاید جفت بنشیند میان روزگارشان.

آن‌ها که جفت‌شان نشسته و ماندگار شده اما شاید می‌دانند این که می‌نشیند کنار هم تاس نیست. بخت نیست. اقبال نیست. قصه و پیشینه‌ی مثل همی است. خواستن‌ها و نداشتن‌ها و کشیدن‌های شبیه همی است که آدم‌ها را جفت هم می‌کند. بارها و بارها تاس ریختن و پای هم نشستن و پس نزدن و جنگیدن و آموختن است که آدم‌ها را جفت ماندگار هم می‌کند. جفت‌ها یاد می‌گیرند با هم بنشینند، نه به هم. جفت‌های ماندگار جفت نیاوردن‌ها را یاد می‌گیرند دوام بیاورند. هر چه قدر که سخت و طولانی و نشد باشد. می‌دانی چرا؟…اگر نمی‌دانی پس نمی‌دانی جفت نشستن فقط بار دیگری کشیدن و دوری و سختی و زهر چشیدن نیست. این است که گاهی هم قلبت از خوشی جا نشود در تنت. نه به ثانیه‌ای و ساعتی و روزی. گاهی هم روزها و روزها از فرط خوشی می‌خواهی بمیری و مزه‌اش را خوب می‌فهمی، چون به قدش راه آمده‌ای و طاقت آورده‌ای.

اگر زده به سرت که خودت را سر به نیست کنی، چه از تنهایی یا بی‌وفایی یا نامرادی یا بدبختی، بیا جفت نشستن را یاد بگیر. می‌دانی که منظورم جفت بخت آورده و بادآورده و نیرنگ آلوده نیست. جفت نشستن یاد گرفتن دارد. جفت نشستن قلق دارد. آن که باید جفت بنشیند تویی، نه تاس. با یکی از همین‌ها که چشمت را نمی‌گیرد و فراوان ریخته پیش چشمت. یا با همین جفتی که باور کرده‌ای جفتت هست اما نیست. دورش بچرخ و بگذار دورت بچرخد. برو جفت نشستن را یاد بگیر تا نمرده‌ای. لذتش را شاید آن دنیا هم به پاداش ندهند. جفت نشستن خودش خدایی کردن است. تا وقت هست یادش بگیر جای ناله کردن.

 عنوان: تاس اگر نیک نشیند همه کس نراد است

Written by فرجام

سپتامبر 20, 2011 at 7:57 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

خاطره‌های ده سال وبلاگ نویسی – آلوچه خانوم

leave a comment »

این هفته به بهانه ده سالگی وبلاگستان یاد کردم از وبلاگ های قدیمی. بیشتر منظورم تجربه ها بود تا آدم ها. آخری را از خودم می گذارم. نه برای یاد از خودم. برای یاد آوری تاثیر وبلاگستان. آخرین نوشته‌ی این هفت تایی یادی است از وبلاگ آلوچه خانوم. نویسنده فرجام. به تاریخ 16 فوریه 2006. پنج شنبه 27 بهمن 1384.

دوست بچگی زیر پل مرده بود از اعتیاد. سالها قبل شرط بسته بودیم ترانه ای بنویسم و داریوش بخواند. شب این نوشته عهد کردم ترانه را به داریوش برسانم. ترانه به داریوش رسید و پسندید و اما هیچ وقت نخواند. اما این نوشته جرقه کتابی شد به نام آلوچه خانوم که اجازه چاپ نیافت. اما در همین وبلاگ شهر خوانده شد و کم هم خوانده نشد. من از وبلاگستان رسیدن ترانه به داریوش را خواستم. اما وبلاگستان انتخاب بهتری داشت، خواندن قصه‌ی رضا.

لینک وبلاگ

لینک مطلب

20-15 سال پيش بود . دبيرستان می رفتم و به معنی عميق و دقيق کلمه عشق داريوش بودم . يک دايی داشتم کمی از خودم بزرگتر که او از راه بدرم کرد. آن سالها با بچه های محل دار و دسته ای شده بوديم عاشق داريوش و از همه شديدترناصر لايت و ناصر راب و محمد هيکل و من و رضا . رضا همسايه طبقه بالای ما بود و ما دو نفر فقط يک نقطه مشترک در زندگی داشتيم : داريوش . من يک بچه مثبت معلم زاده پای کنکور و عاشق فوتبال بودم و رضا تا سيکل خوانده بود وکارگر کارگاه کفاشی پدرش بود و فراری از توپ و ديوانه تفنگ و اسلحه . اما داريوش شده بود اسم رمز رفاقت ما . از صبح تا شب با هم بوديم . در روزگار نوار کاست و ويديو 2 سال گشتيم تا تمام آهنگهای داريوش را جمع کرديم, 15 نوار 60 دقيقه ای يک شکل که با حروف چاپی برايشان جلد درست کرديم . تصويرمان از داريوش هم خلاصه ميشد به فيلم فرياد زير آب و کنسرت لندن و پالاس و آلمان با کيفيت زهرمار. برای اولين بار در زندگی عاشق شدنمان را برای هم تعريف کرديم و وقتی گفتيم تازه باورمان شد عاشق شده ايم . خواب برگشتن داريوش را ميديديم. کوچه بغليمان يک کوچه باغ بشدت 2 نفره بود که نميدانم چند بار تابلو شهرداری را از سر کوچه کنديم و نوشتيم کوچه داريوش( گمانم اسمش نور افکن يا همچين مزخرفی بود). آهنگ نيستی را پشت سر هم روی دو طرف يک نوار ضبط کرده بوديم وهر روز گوش ميداديم.
من و رضا داريوش را به يک اندازه دوست داشتيم اما نه به يک طريق . رضا ميخواست تا جايی که ميتوانست شبيه داريوش باشد و «تا ميتوانست» شامل اينها ميشد: موی داريوش , ريش داريوش , تيپ داريوش , درد داريوش و گرد داريوش . اول سيگاری شد ( راستش منهم مدتی شدم ) بعد حشيش و …. کم کم برنامه فوتبال توی کوچه بچه ها تبديل شد به بساط توی خونه. نوار داريوش و دود و دود و دود … . قسم خورده بودم که دودی نشوم و نشدم , ولی نميشد نرفت وقتی همه بچه ها با هم جمع ميشدند و ميخواندند و گريه ميکردند . محمد يک روز گفت عاشق راحله ناصر اينها شده , مثل فرياد زير آب … . من رفتم دانشگاه و رضا رفت سربازی . نوار جمع کردنمان همچنان ادامه داشت . «نون و پنير» را رضا پيدا کرد . «امان از» را من گرفتم و رضا که شنيد گفت پس چرا اينطوری شد؟ «سفره سين» را با هم از دستفروش خريديم . حال رضا خرابتر ميشد و من آلوچه خانوم را پيدا کردم . «آشفته بازار» که آمد من از آن محل رفته بودم . روزهای «گل بيتا» بود که رفتيم محل قبليمان عيد ديدنی . بجای رضا يک عملی تمام عيار ديدم . گفت عمو فرجام , تو و داريوش سر و سامون گرفتيد و من شدم «نيستی» . همان روزهايی که «دوباره ميسازمت وطن» را داريوش خواند رضا را در ميدان آزادی ديدم . به يک تاکسی آويزان شده بود و دشت ميخواست . آنقدر پيله کرد تا کتک خورد و رفت . مرا نديد و منهم …. . «راه من» را اما ميدانم که نشنيد , هفته پيش خبردار شدم 3 ماه قبل کنار خيابان تمام کرده . گمان نکنم از مردنش کسی حتی مادرش ناراحت شده باشد . برای خود من که سالها پيش مرده بود. اما يک جمله خيلی خرابم کرد : همسايه مشترکی که اين خبر را داد گفت خانواده اش » حتی » برايش مجلس ختم گرفتند. اينها را نوشتم به حرمت کودکی رضا و خودم و اينکه ميشد من جای او باشم . مرگ رضا و ناصر و دايی آلوچه خانوم و خانه خراب شدن دايی من و محمد و سعيد و …. نمی دانم گناه کيست ! ميدانم تنها گناه داريوش نيست . اين همه آدم که ديروز غفلت داريوش را زندگی کردند و امروز همتش را نمی بينند . اما اين بار بدوش داريوش ها هم هست به تعداد تکرار اين فاجعه . 15 سال پيش رضا گفت :تو که بلدی , بيا برای داريوش …… . من فقط خنديدم , به رضا و امروز ميخندم , به خودم .
تويی که اين مردن غصه دارت کرد اگر وقت کردی يک بار «چنان دل کندم از دنيا…» را گوش کن و يادت باشه من و رضا تقی پور اولين بار با اين آهنگ سيگار کشيديم و سعی کن سيگار نکشی . سيگار چيز بديه… ميخوام کاری که رضا بهم گفت رو بکنم . کاری خيلی بزرگتر از قد خودم . دعا کن

Written by فرجام

سپتامبر 14, 2011 at 10:52 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

خاطره‌های ده سال وبلاگ نویسی – قاصدک

leave a comment »

این هفته هفت پست وبلاگ های قدیمی فارسی را اینجا می گذارم به یاد روزهایی که با هم گذراندیم. دعوت می‌کنم اگر می پسندید شما هم این کار را در این هفته بکنید.

این یادی است از وبلاگ قاصدک. قاصدک ساکن غربت است. نوشته شده در تاریخ 30 می 2002، پنج‌شنبه 9 خرداد 1381. غیر افسوس چه هست در دیگر ننوشتن این نوشته‌ها؟

لینک وبلاگ

لینک مطلب

من يك كاسهُ بلور داشتم.تا همين نيم ساعت پيش.سال اولي كه غربت نشين شدم ,كاسه ام را از شنبه بازار زمستاني شهر به خانه آوردم.كاسهُ بلور ساده اي بود. شكلي ساده و تراشي ساده تر.
همنشين من شد كاسهُ بلورِ غربت.با من خانه به خانه آمد.هميشه دم دست بود.هميشه.حتي اگر ماه ها سراغش نمي رفتم ولي يادم بود كه كاسهُ بلورم هست.
همين نزديكيها.
امشب شكست.كاسهُ بلورم شكست.صداي شكستنش هم بي صدا بود مثل حضورش. شكست.ريز ريز شد. انگار پاره پاره شده بود.انگار بلور نبود.انگار جان داشته بود روزي.
همنشينِ غربتم شكست.
و من پاره پاره هايش را , خرده هايش را از روي كاشي هاي سردِ خانه جمع كردم.حالا سر انگشتانم خوني است و مي سوزد.
دلم هم.
اين جا كه خانهُ من نيست امشب از هميشه خالي تر است.

Written by فرجام

سپتامبر 13, 2011 at 10:40 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

خاطره های ده سال وبلاگ نویسی – افکار

leave a comment »

این هفته هفت پست وبلاگ های قدیمی فارسی را اینجا می گذارم به یاد روزهایی که با هم گذراندیم. دعوت می‌کنم اگر می پسندید شما هم این کار را در این هفته بکنید.

این یادی است از وبلاگ افکار. نویسنده انار. نوشته شده در تاریخ6 اکتبر 2006، جمعه 14 مهر 1385. انار هنوز با واسو ازدواج نکرده بود:

لینک وبلاگ

لینک مطلب

۱.ببخشید من یه پستی دیشب اینجا گذاشتم بعد که خودم هم نگاه کردم دیدم تکرار مکرراته. اینکه نمیدونم میخوام سیتیزن بشم یا نه یه موقعی و اینکه اینجا خیلی خوبه اما عین زندگی توی هتل ۵ ستاره میمونه…بالا بری پایین بیایی اون صفای خونه رو نداره. برش داشتم چون حوصله خودم ازش سر رفت چه برسه به شماها!

۲. واسو (همون «پ» سابق) ده روز دیگه داره میره هند. ظاهرا یه چیزی دارن به نام دیوالی که یه چیزی تو مایه های نوروز ماست. حسابی مهمه و البته پر از بخور بخور و فک و فامیل دیدن. باید بگم یه پست برامون بنویسه راجع بهش. خلاصه داره میره که واسه دیوالی خونه باشه و من کلی درخواست داده ام باید واسه من سوغاتی مخصوص بیاری و هله هوله خوشمزه هم یادت نره…حالا شماها اگه هند رفتین بهم بگین چی سوغاتی بخوام خوبه؟ من خودم اوندفعه که رفتم ایران براش یه گلیم کوچولو آوردم. حالا قرار پولاش رو جمع کنه بده من براش فرش بیارم که بندازه توی خونه پز بده دوست پرژین داره…حالا ایشالا قراره تا پولش واسه اون جمع شد پول خونه هم داشته باشه که فرش تبریز رو نندازه توی خونه اجاره ای! بعد هم ایشالا یه دونه بچه فیل میاریم هم بازی این گربه ها بشه که مولتی کالچرال کامل بشه محفل!

۳. گفتم اون روز نشوندم واسو رو فارسی یادش بدم؟ دیدم این بچه هرچی هم یاد بگیره تا مفاهیم کلیدی رو ندونه فایده نداره. نشوندمش گفتم امروز سه تا کلمه کلیدی میخوام یادت بدم: ناموس٬ غیرت ٬ آبرو. ناموس رو گفتم هرچی مونث تو فامیله میشه ناموس. بعد از اون هم همسایه و آشنا و هرکی که میشناسی…غیرت همون حسادته…اگر مردها حسودی کنند و insecure بشند میشه غیرت. مثلا من لباس باز بپوشم بده یا مثلا اگر تو کوچه مردم به من نگاه کنند …خلاصه هرچی که ربط به ناموس داره اون سرش به غیرت مربوطه. آبرو هم که یونیورسال…زن و مرد نداره…چند تا حالت براش پیش میاد…یا میره یا میریزه. مثلا اگر بچه ات خوب درس نخونه٬ شوهر خوب نکنه٬ جلوی مهمون پذیرایی نکنی آبرو میره.

در این راستا به چند کشف فرهنگی نایل آمدیم:

۱. واسو از ایده ناموس خیلی خوشش اومد…یه دو سه روزی راه میرفت میگفت » ناموسم٬ چطوری؟»

۲. وقتایی که من لباس باز میپوشم واسو میگه «Anar jaan cover up! my gheirat is gone» و ما خوشحال میشیم که واسو با فرهنگ ما آشنا شده. البته متاسفانه دو دقیقه بعد غیرتش یادش میره و ذوق میکنه که لباس من بازه…دارم روش کار میکنم.

۳. آبرو رو خیلی پسندید. ظاهرا یه چیزی دقیقا معادلش توی فرهنگ هندی هم هست. (اگه نبود من تعجب میکردم)…دیگه الان قشنگ یاد گرفته خودش متذکر میشه هروقت «is gone آبرو»

اون روز به من میگه این بد و بیراههای تو خیلی همشون girly هستند. من باید برم یه چند تا فحش manly یاد بگیرم. هی هم ادای من رو در میاره «اوا!» و » خاک تو سرم!»

Written by فرجام

سپتامبر 13, 2011 at 9:58 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

خاطره های ده سال وبلاگ نویسی – آشپزباشی

leave a comment »

این هفته هفت پست وبلاگ های قدیمی فارسی را اینجا می گذارم به یاد روزهایی که با هم گذراندیم. دعوت می‌کنم اگر می پسندید شما هم این کار را در این هفته بکنید.

این یادی است از وبلاگ آشپزباشی. نوشته شده در تاریخ 24 می 2004، دوشنبه 4 خرداد 1383. آشپزباشی با طنز همیشگی درخواست کمک می کند برای مشکل اینترنتش:

لینک وبلاگ

لینک مطلب

چند وقت پيش هم همين مشکل را داشتم اما مدتي بود ازش خبري نبود. مشکل که چه عرض کنم اما بهرحال کمي مشکوف است به نظرم. قضيه از اين قرار است که وقتي به اينترنت متصل مي‌شوم معمولاً در وحله‌ي اول(وهله‌ي اول!؟…اي بر پدر مادر زبان غني…) يک سري اطلاعات (ديتا) از کامپيوتر من ارسال مي‌شود که قاعدتاً براي معرفي و يا بکار افتادن ارتباط يا يک همچين چيزهائي‌ست که حالا من کلمات تخصصي‌اش را بلد نيستم. و بعد يک سري هم ديتا وارد کامپيوتر مي‌شود و هميشه اين ارتباط با شبکه دوطرفه است طبيعتاً. به همين علت هم وقتي متصل هستي و روي آيکون اون دوتا کامپيوتر ريزه ميزه اون پايين صفحه کليک مي‌کني وضعيت ارتباط را نشان مي دهد که مثلاً فلان مدت است متصلي و اينقدر داده‌اي و اينقدر گرفته‌اي و غيره.
خوب نرمال قضيه اين است که وقتي به سايت‌هاي مختلف سر مي‌زني يا در واقع صفحات متفاوتي را باز مي‌کني بتدريج مقدار «بايت» ستون دريافتي‌ات متفاوت و در واقع بيشتر مي‌شود از ستون ارسالي. اگر راديو گوش بدي يا تلويزيون نگاه کني يا چيزي را دانلود کني که ديگر هيچ. گاهي اوقات آخر شب که کامپيوتر را خاموش مي‌کنم نزديک به پنجاه شصت ميليون بايت (دريافتي) را نشان مي‌دهد و در مقابل يکي دو ميليون ارسالي يا کمي بيشتر. (کاش بجاي بايت، يورو رد و بدل مي کردند!) و اگر مثلاً اينترنت را چندين ساعت باز بگذارم بدون اينکه صفحه جديدي باز کنم، وقتي نگاه مي کني مقدار دريافت و ارسال، از ثبات نسبي برخوردار است و مقدارش هم به نسبت کم و بهر صورت معقول و منطقي‌ست.
اما از ديروز تا حالا قضيه اينجوري‌ست که وقتي متصل مي‌شوم، پس از سلام و احوالپرسي و تعارفات اوليه بين بنده کامپيوتر و کامپيوتر شرکت خدمات دهنده، (حالا شما بگو هشتاد هزار تا دريافتي و چهل هزار تا ارسالي)، ماشالله چونه شان گرم مي شود و صحبتشان گل مي اندازد و ول کن معامله نيستند. اين هم جهنم البته. آدم مي گويد خوب اينها هم دل دارند ديگر، اصلاً فرض کن عيال داره با مامانش حرف مي زنه! تا معلوم بشه کي زاييده و کي عروسي کرده و کي آشتي کرده و کي قهر، خوب مدتي طول مي کشه ديگه… اما بدبختي اينجاست که اين بده بستان با سرعت عجيب (و يکنواختي کم و بيش) ادامه پيدا مي کند و قطع هم نمي شود و بيشتر هم اين کامپيوتر من است که روده درازي مي کند! مثلاً اگر ساعت 4 بعد از ظهر متصل بشوم و فقط مثلاً يک وبلاگ معمولي را باز کنم و رهايش کنم به امان خدا و ساعت يازده شب برم سراغش، دو ميليون گرفته اما بيخود و بي جهت هفده هجده ميليون داده! (خوبه يورو نيست وگرنه ورشکاف شده بودم تا حالا!)
خوب اين يعني چه؟ يعني مي گين يکي داره اطلاعاتي رو از کامپيوتر من کش ميره؟!! خوب البته نوش جونش، دارندگي ست و برازندگي، ما که بخيل نيستيم اما آخه پولش چي ميشه پس!؟ از شوخي گذشته جريان از چه قرار مي‌تواند باشد؟

از بين نظرات داده شده براي اين پست، به قيد قرعه برنده‌اي انتخاب و جايزه‌ي نفيسي تقديم حضور خواهد شد.

Written by فرجام

سپتامبر 11, 2011 at 9:50 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

خاطره های ده سال وبلاگ نویسی – من و مانی

with one comment

این هفته هفت پست وبلاگ های قدیمی فارسی را اینجا می گذارم به یاد روزهایی که با هم گذراندیم. دعوت می‌کنم اگر می پسندید شما هم این کار را در این هفته بکنید.

این یادی است از وبلاگ من و مانی. نویسنده فرناز قاضی زاده. نوشته شده در تاریخ 20 آپریل 2003، یکشنبه 31 فروردین 1382. مانی متولد 12 سپتامبر 2002 است. نهمین سال تولد پسرک وبلاگستان فارسی مبارک:

لینک وبلاگ

لینک مطلب

ماني حسابي مريض است و من هم. امشب شب تولد سيناست و او پيش ما نيست. از امروز صبح كه رفته هنوز بر‌نگشته. اداره اماكن نيروي انتظامي ديشب تلفني او را احضار كردند. ماني عجيب همه چيز را حس مي كند. ساكت شده و نمي خندد. صبح سينا را طور خاصي بغل كرد. بچه ها همه چيز را مي فهمند.

Written by فرجام

سپتامبر 10, 2011 at 6:20 ب.ظ.

نوشته شده در نوشته ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: